1º de maio
Paz, teito e vida digna. Queremos gañar o dereito a vivir en paz.
Neste Primeiro de Maio, ante a grave situación que padecemos na que o fascismo e a guerra ameazan e agriden a cada vez a máis pobos, Esquerda Unida envía unha mensaxe clara á clase traballadora de todo o mundo: queremos gañar o dereito de vivir en paz en todas as casas, o dereito de vivir en paz para todos os pobos. Dito doutro xeito, o dereito a unha casa en paz, a unha patria en paz e a un planeta en paz para a Humanidade, toda.
A paz é, en primeiro lugar, ter unha casa, un fogar digno, sen medo ao fin dun contrato que debe ser indefinido, como indefinida é a necesidade, sen medo a un desafiuzamento e sen medo a non ter alternativa habitacional. Isto só pode lograrse se o xeito principal de acceder á vivenda é a través da intervención pública e que esta sexa un ben de uso, distribuído democráticamente, e non un valor de cambio, usado especulativamente.
A paz é tamén traballo digno e estable, traballo con dereitos, con desenvolvemento profesional e sentido social que provoque sentir honra e orgullo. Traballo para vivir e non vivir para traballar. Temos que volver á carga, con máis forza, na rúa e no Parlamento, reducir a xornada laboral sen reducir salarios, que deben subir, como mínimo, ao compás que soben os prezos. A paz é máis tempo para gozar da vida. A paz é unha xustiza áxil no ámbito laboral para que os avances laborais conseguidos non queden en papel mollado, como noutras ocasións. A paz tamén é non vivir baixo a ameaza e o medo á perda do traballo. Debemos acabar co despedimento libre e barato e loitar para que, no caso de darse, se non hai alternativas, existan medidas que restauren o dano.
A paz é que as mulleres vivamos sen malos tratos, sen acoso, sen agresións e sen a ameaza constante da violencia. A paz é a igualdade real que nos permite desenvolver todas as nosas capacidades, decidir sobre os nosos corpos e exercer plenamente os nosos dereitos. Recoñecernos non como vítimas pasivas, senón como protagonistas indispensables: quen sostén, constrúe e transforman a vida en comunidade. Sen nós, a paz non existe. A paz é a loita contra a precarización dos sectores feminizados, como a loita por unha educación de 0 a 3 anos, a do sector dos coidados ou as kellys.
A paz é que a mocidade traballadora creza con liberdade e esperanza sabendo que o seu esforzo e o seu traballo é a base dunha vida adulta digna e non un calvario cara a un futuro incerto.
A paz son servizos e infraestruturas públicas, fiables e seguras. Sanidade, educación, transporte público, pero tamén empresas públicas estratéxicas que aseguren, sen máis interese que o benestar da sociedade, a enerxía, o alimento, o crédito, as comunicacións, os coidados e a saúde. Non esquecemos a crise das máscaras e os pelotazos no medio da pandemia.
A paz é envellecer con dignidade, con pensións e coidados públicos e suficientes, sen ter que malvender a túa casa aos mesmos voitres que pretenden privatizalo todo para afrontar os últimos anos da túa vida. Tamén para quen padece unha discapacidade e para quen necesita atención á súa diversidade.
A paz é un planeta san e vivo no que poñamos freo á crise climática. É planificación e organización para previr os danos antes das posibles catástrofes para que nunca máis unha DANA se leve a vida de tantas e de tantos. É descarbonizar, descontaminar, reducir, reciclar e reutilizar. É combater o malgasto, o desproveito e o desperdicio ao que nos aboca o capitalismo.
A paz é a democracia e o respecto ás decisións colectivas tomadas, sen contos nin manipulacións, sen lei do máis forte e sen a imposición pola vía da forza. O desarmamento fronte á carreira armamentística. Un sistema de seguridade humana e colectiva fronte á OTAN, ferramenta de dominación do imperialismo ianqui, e a saída do Exército de EEUU de España e de Europa.
A paz é o respecto ao dereito internacional mesmo en tempos de conflito armado. Paz e soberanía para Palestina. Acabemos con 80 anos de ocupación, apartheid e xenocidio a mans do sionismo e o imperialismo. Paz e soberanía para o pobo saharauí. Acabemos coa ocupación marroquí. Esiximos ao Goberno español que asuma as súas responsabilidades como potencia administradora e traballe por un referendo de autodeterminación. Paz e soberanía para Irán. Acabemos con décadas de acoso imperialista, sancións e bloqueos. Paz e soberanía para toda a América latina, digna. Paz e soberanía para Cuba, xa abonda de bloqueo e agresión criminal!, e para Venezuela, sometida á chantaxe imperialista. Esiximos, tamén, a posta en liberdade de Nicolás Maduro e Cilia Flores, secuestrados polo Imperio.
A paz é a única garantía do resto dos dereitos, fronte á guerra, que é a negación total dos mesmos. A paz é o dereito síntese. É erradicar a opresión, a violencia e o odio misóxino. Afirmar con forza e sen retrocesos a xustiza, a dignidade e a liberdade das mulleres. Esa é a paz.
Todo o contrario a isto, ben o sabe o noso pobo, é guerra. Violencia desde arriba que xera violencia por todos lados. Pobreza é violencia. Aglomeración é violencia. Explotación é violencia. Desigualdade é violencia. É violencia a guerra do fascismo internacional, a súa guerra contra os progresos da humanidade, a súa barbarie, a guerra por todos os medios dunha minoría erixida pola forza contra a maioría.
Nestes momentos vemos como as guerras desatadas polo imperialismo, lonxe de cesar, continúan e non paran de multiplicarse, nunha escalada cada vez máis perigosa e imprudente que só pretende soster a dominación de EE.UU. e dos países aliñados coa súa estratexia sobre o resto da Humanidade. De Sudán a Ucraína cae un pano de destrución, de barbarie e de morte. A outra escala e por outros medios, o capital impulsa a mesma guerra contra os traballadores e as traballadoras do centro imperialista, pretendendo embaucarnos na súa carreira suicida, pretendendo que asumamos sacrificios. Aqueles que promoven e apoian estas guerras son os mesmos que pretenden soster os seus privilexios sobre a explotación e a dominación da maioría. Os seus partidos, os seus medios de propaganda e axitación, os seus xuíces, os rentistas, os fondos, os bancos, a patronal.
A guerra tamén son as divisións internas, provocadas por diferenzas tácticas, que fan que se pasen por alto as tarefas políticas que inescusablemente impón o presente: o avance do fascismo, do militarismo e da guerra, a destrución do público, o ataque á democracia e á ciencia, aos dereitos das mulleres, das persoas racializadas, á diversidade sexo-afectiva.
Con todo, os sectores máis conscientes da clase traballadora e das masas populares do noso país, coas loitas sociais das últimas décadas e coa capacidade de articular frontes políticas de unidade conquistaron unha posición de poder, que está a permitir que o noso país se veña situando no lado correcto da historia e que o BOE tíngase de vermello, menos do que necesitamos e queremos, pero máis que nunca na etapa democrática. Fíxoo a pesar de todos os esforzos da reacción para impedilo, do “atado e ben atado” e de “o que poida facer que faga”, das divisións, sectarismo e egos, vencendo as dúbidas. A pesar dos temores, das hipotecas e dos freos achegados polo PSOE cando de avanzar trátase, como sucedeu coa reforma laboral, coas primeiras subidas do salario mínimo ou nos primeiros momentos ante o xenocidio en Gaza.
Imos seguir avanzando ante este estado de cousas, imos loitar con todos os medios ao noso alcance, póñase diante o que se poña, para garantir esta paz, esta paz total que permita vivir con dignidade e que chamamos socialismo, e convocamos a esta loita a toda a xente que a queira.
Viva o Primeiro de Maio!
Viva a loita da clase traballadora!
Viva a solidariedade internacionalista!
Polo socialismo, único camiño cara á paz e a xustiza social!
